Hopp til innhold Hopp til hovedmeny

Hjem

> Felles > Bli inspirert > Filmtips

Phillip Noyce:

Rabbit-proof fence

DVD-cover Rabbit-proof fence

«Naturfolk må opdrages så de kommer op på vores udviklingsmæssige stade.» Det var holdningen mange steder i verden. De opdagelsesrejsende så de indfødte som laverestående repræsentanter for menneskeracen og mange steder var det samme tilfældet for etniske mindretal, som levede inden for landets grænser. Med oplysningstiden fik den hvide mand pligt til at gøre noget ved det. White man’s burden som englænderne sagde.

«Rabbit-proof fence» skildrer en version af denne tragedie. 3 aborigin-jenter bliver taget ud af reservatet og sat i en interneringslejr. Her skal de opdrages og trænes til at blive gode hushjælp for de hvide australiere. Men den ældste af jenterne beslutter sig for at de skal flygte. Det lykkes dem at komme ud af lejren og så går flugten gennem skov, ørken og fjell.

Ret hurtigt bliver det et prestigeprojekt at få indfanget de to og opgaven bliver ledet af en skruppelløs Kenneth Branagh. Vi følger den elementært spændende  jagt de næsten 2.500 km og får stadig større respekt for de to jenter.

Denne film foregår i Australien men kunne lige så godt have foregået på Grønland, i USA, Nordkalotten eller Russland.

Barsk og nødvendig fortælling.

«Naturfolk må opdrages så de kommer op på vores udviklingsmæssige stade.» Det var holdningen mange steder i verden. De opdagelsesrejsende så de indfødte som laverestående repræsentanter for menneskeracen og mange steder var det samme tilfældet for etniske mindretal, som levede inden for landets grænser. Med oplysningstiden fik den hvide mand pligt til at gøre noget ved det. White man’s burden som englænderne sagde.

«Rabbit-proof fence» skildrer en version af denne tragedie. 3 aborigin-jenter bliver taget ud af reservatet og sat i en interneringslejr. Her skal de opdrages og trænes til at blive gode hushjælp for de hvide australiere. Men den ældste af jenterne beslutter sig for at de skal flygte. Det lykkes dem at komme ud af lejren og så går flugten gennem skov, ørken og fjell.

Ret hurtigt bliver det et prestigeprojekt at få indfanget de to og opgaven bliver ledet af en skruppelløs Kenneth Branagh. Vi følger den elementært spændende  jagt de næsten 2.500 km og får stadig større respekt for de to jenter.

Denne film foregår i Australien men kunne lige så godt have foregået på Grønland, i USA, Nordkalotten eller Russland.

Barsk og nødvendig fortælling.

Del på facebook
Sebastian Schipper:

En natt i Berlin

En natt i Berlin

Den spanske ungjenta Victoria møter fire unge Berlinarar i filmen «En natt i Berlin», og ingenting blir det same etter det. Denne tyske filmen har fantastisk foto av Sturla Brandth Grøvlen frå Trondheim.

I denne filmen møter vi spanske Victoria, som ikkje kan tysk og jobbar på kaffibar i Berlin. Ho møter fire unge menn på veg heim frå nattklubb. Dette er Sonne og hans gjeng, ekte Berlinarar, som lover å vise henne byen. Så drikk dei til det nærmar seg soloppgang, men likevel blir det mørkare. Den eine kompisen, ein fengselsfugl, skuldar ein berlin-mafioso pengar, dei må rane ein bank, dei treng ein sjåfør og så blir det Victoria som køyrer. Ho er dratt inn i eit opplegg ho aldri kunne drøymt om i sine verste mareritt.

Det er fleire grunnar til at Sebastian Schipper sin film «En natt i Berlin» har blitt ein snakkis på årets filmfestivalar og fått fleire prisar. Fotoet til Sturla Brandth Grøvlen frå Trondheim gav han internasjonalt gjennombrot og Sølvbjørn i Berlin, nylig fekk han også pris for beste foto i tysk film siste år.

Det mest spesielle med fotoet er at kamera følgjer handlinga i eitt sveip, utan klipp. Filmen varer i snaue 2 ½ time, altså utan eit einaste klipp eller kutt. Det er så variert og raffinert gjort at «En natt i Berlin» ikkje ser ut som ein dogmefilm. Dette er verken filma teater eller kunstnerisk saktefilm, tvert imot, «En natt i Berlin» er eit pulserande, urbant drama om vegen frå ei øl til dirrande, uberegnelig natt i Berlin. Ein kan berre førestille seg det utrulige arbeidet, øvinga og prestasjonane som ligg bak fotoet til Brandth. Fotoet spelar også godt opp mot musikk, miljø og skodespelarar, og gjer dette til ein film med særprega tone og intensitet. Filmskaparane brukar teknikken til å plassere publikum midt oppe i det heile. Sjåaren føler seg rett og slett der med dei, som om vi sjølv er med på ranet og får anledning til å kjenne opplevinga på kroppen, realiteten og adrenalinet.

Laia Costa i rollen som Victoria, og ikkje minst Frederick Lau i den mannlege hovudrolla som Sonne, er avgjerande for at handlinga fungerer godt med forteljargrepet. Her vert det spela slik berre amatørar kan gjere det; heilt uanfekta.
Reint tematisk tek filmen opp ein del spørsmål om skuld og rettferd, og utforskar kva det er som får nokon til å begå eit ran, korleis ein gjer det, og kva ein skal gjere etter at ranet er begått. Det er både interessant og underhaldande å vere med på denne reisa. Og ein blir riven med, men ikkje heilt utan å tenke, her og der, at ein film ikkje blir dårligare av ei viss fortetting og redigering.

På den andre sida: det mest imponerande er dei unge menneska sine rolleprestasjonar. Ein veit nesten ingenting om personane og får lite å vite. Men det vesle vi får, er faktisk nok til å lage ei historie med ekte menneskelege kjensler, ein desperasjon som ein på sett og vis kan forstå. Og ei stemning av ein nokså håplaus europeisk røyndom for mange unge menneske pr. i dag.

Del på facebook
Andrew Haigh:

"45 år"

45 år

«They asked me how i knew / My true love was true» nynnar den pensjonerte læraren Kate Mercer nokre dagar før ho skal feire 45 års bryllaupsdag med sin mann Geoff. Etter som feiringa nærmar seg, er ho ikkje lenger så sikker på at det er slik.

«45 år» er skuespelarane sin film, og Charlotte Rampling (Kate) og Tom Courtenay (Geoff) fekk prisen for beste hovudroller under den prestisjetunge filmfestivalen i Berlin i fjor. Vel fortent; for dette er ein film meir om det som ikkje blir sagt, enn det som blir sagt.

Charlotte Rampling er kanskje mest kjent for å spele kjølige kvinneroller, og mange av oss hugsar ho kanskje først frå eit drama ein kunne få frysningar av: «Nattportieren» frå 1974.

Den ni år eldre Tom Courtenay (f. 1937) spelte også i ein film på omtrent same tid der minusgradane, bokstaveleg talt, var mange: «En dag i Ivan Denisovitsj liv»; ein film basert på romanen til Aleksandr Solzjenitsyn (tidl. skrive som Solsjenitsyn) som var spelt inn her til lands.

Dette er likevel ein digresjon til paret vi møter i «45 år», der både Kate og Geoff ser ut til å vere svært glade i kvarandre.

Filmen startar med lyden av eit lysbildeapparat som dreg fram bilde for bilde, før vi møter Kate nynnande på Platters-versjonen av «Smoke gets into your eyes». «Den må vi ha på selskapet vårt», tenkjer Kate, og slik blir det. Men innhaldet i teksta vil få ei heilt anna meining for Kate, etter kvart som hendingar styrer handlinga i retningar ho aldri såg for seg.

For heime har Geoff fått eit brev om at Katya er funne. «Du må da hugse at eg har nemnt ho, Kate», nærast spør Geoff. Vel, han har nok ikkje snakka så mykje om ungdomskjærasten som forsvann under ein fjelltur i Sveits for femti år sia. No har ho vorte funne innfrose i ei bresprekk.

Og frå da av og ut filmen, blir dette nærast eit trekantdrama der Kate spør seg om kor «true love» det er mellom ho og Geoff, medan Geoff virrar rundt, desorientert om kva han eigentleg skal føle og kva signal han sender ut til Kate.

Som skrive over; «45 år» handlar like mykje om det som ikkje blir sagt, enn kva som skjer. Difor måtte ein ha skuespelarar som er vaksne nok for oppgåva, og Rampling og Courtenay har både åra og kvaliteten inne til å takle dette. Spesielt Rampling imponerer, og for dei som sett pris på både slike prestasjonar, ei god historie og ein film som tek seg den tida som trengs for å formidle dette, er «45 år» eit godt val.

Del på facebook
Rob Marshall:

Into the woods

Into the woods

Into the woods er en fantasymusikal fra 2014 hvor vi møter en baker og hans kone som mer enn noe annet i verden ønsker seg et barn. I filmen møter vi eventyrkarakterer fra blant annet «Rødhette og ulven», «Jack og bønnestengelen», «Askepott» og «Rapunsel».

Into the woods er basert på musikalen med samme navn, av James Lapine og Stephen Sondheim. Lapine skrev også manuset til filmen.

Filmen har aldersgrense 11 år, men passer også ypperlig for voksne da filmen har undertoner som er rettet mot er mer voksent publikum. Om du liker mørk humor er dette filmen for deg. Sangene i filmen er fengende og passer godt inn historieforløpet. Jeg vil absolutt anbefale denne filmen!

Del på facebook
Steven Spielberg:

Bridge of spies

Bridge of spies

Bridges of Spies er en underholdende film. Mer drama enn thriller, filmen er basert på en sann historie med en god del varme fra den Kalde krigen. USAs justissystem ser etter en lite kjent advokat som på papir kan forsvare en sovjetisk agent, Rubel Abel, som har blitt fanget. Valget ender opp med James B Donovan, som til vanlig tar seg av helt andre saker innen forsikring, men så viser det seg at han var aktiv under Nürnbergprosessen.

Donovan, overbevisende spilt av Tom Hanks, må snart forsvare seg selv også, for justissystemet er opptatt av å bygge opp om en nasjonalfølelse som skal fores gjennom mediene. Donovan snur denne argumentasjonen opp-ned ved å hevde at det amerikanske idealet er å gi hvert enkelt menneske et troverdig forsvar.

Hadde ikke den sovjetiske agent vært den ganske så sympatisk fyr som han er, ville ikke filmen har fungert så bra, for i tillegg til idealet om å gi et menneske det forsvaret han har rett til, ønsker Donovan oppriktig å forsvare Abel. Dette fester mediene seg ved. Til og med Donovans familie er i ferd med å stemple han som illojal mot landet.

Dette skjer når et amerikansk U2 fly tar bilder over Sovjetunionen og blir skutt ned. Donovan, som har klart å få Abel fengslet i stedet for avrettet, ser muligheten for et fangebytte, for piloten berger seg og bli tatt til fange. Når en megler for byttingen kommer på banen i Øst-Tyskland, må det hele forbli en fiksjon, fordi USA anerkjenner ikke Øst-Tyskland som et land og Donovan kan ikke representere USA, bare CIA kan. Dessuten blir det enkle byttet mer komplisert.

Med Steven Spielberg som regissør og Joel and Ethan Coen som manusforfattere, får vi en truverdig film med en etisk bunnlinje i et godt tempo. Filmen gjenspeiler New York, Øst-Berlin og Vest-Berlin på slutten av 1950-tallet med mye detalj innvendig og utvendig. Til og med Berlinmuren under oppføring opplever vi.

Del på facebook
George Roy Hill:

Stikket

The Sting

«Nostalgi er ikke hvad de var engang» skrev Simone Signoret i sine erindringer. Af og til kommer der dog film, som tager nostalgien på alvor og som oven i købet gør det elegant.

«Stikket» ("The Sting") er en funklende komedie, som fortæller historien om hvordan de kloge narrer de mindre kloge, også i den kriminelle verden. Robert Redford vil hævne mordet på sin makker, Luther Coleman, og det skal gøres ordentligt. Derfor går han i kompagniskab med Paul Newman og de planlægger sammen en aktion, så dels skal udmyge en rig og korrupt bankmand som var ansvarlig for mordet på Luther, dels skal der tjenes penge og dels så skal man også have det morsomt.

Alt planlægges til mindste detalje og det går som det skal men dog ikke uden et par uventede drejninger undervejs.

Historien er placeret i 1930’ernes USA, musikken til dels fra starten af 1900-tallet og filmen bærer præg af at være lavet i starten af 1970-tallet. Alt i alt et meta-nostalgisk mesterværk.

Filmen modtog 7 Oscars, blant andet for bedste film, bedste instruktør og bedste kostumer.

Trekløveret Redford, Newman og Hill lavede også “Butch Cassidy and the Sundance Kid» fire år tidligere.

Del på facebook
Evan Goldberg og Seth Rogen :

The Interview

The Interview

Som kritisk satire over Nord-Korea fungerer ikke The Interview veldig bra, men hvis du skrur ned forventningene og aksepterer at filmen bare er en useriøs og banal komedie om et par tullinger som får i oppdrag å snikmyrde den Nordkoreanske diktatoren , så fungerer det helt greit som underholdning på en lørdagskveld.

Vi blir kjent med talk-show verten Dave Skylark som blir invitert til Nord-Koreas for å intervjue lederen Kim Jong-un. Med på reisen blir produsenten av tv programmet, og Skylark sin venn Aaron Rapoport. Den nord-koreanske lederen er nemlig en stor fan av Skylark og tv-showet hans. Dette viser seg å være en gyllen mulighet for den amerikanske etterretningsorganisasjonen CIA, som rekrutterer de to og gir dem i oppdrag å drepe diktatoren.

Selvsagt går ikke oppdraget så knirkefritt som CIA hadde håpet og det blir ikke bedre når Skylark nærmest blir bestevenn med Kim Jong-un. Humoren er ganske enkel og til tider barnslig, men med enkelte ganske morsomme scener. James Franco overspiller en del i sin fremstilling av den barnslige talk-show verten Skylark, mens Seth Rogen er den mer voksne og fornuftige av de to kompisene.  Kompis-forholdet dem i mellom fungerer greit og legger grunnlaget for en god del av vitsene og situasjonene i filmen. Randall Park er bra som den ustabile lederen av Nord-Korea som har tydelige pappa komplekser.

Alt i alt er dette en helt grei komedie som er verdt å se, så lenge man ikke forventer det helt store i politisk satire.

Del på facebook
Florian Henckel von Donnersmarck:

De andres liv

De andres liv

Vi er i Aust-Tyskland i 1984 nokre år før regimet raknar. Vi møter Stasi-kapteinen Gerd Wiesler som får som oppgåve å overvake ein kjend og tilsynelatande politisk korrekt dramatiker, Georg Dreyman. Han skal søke å finne bevis for kriminell verksemd, dvs. antisosialistisk arbeid retta mot den austtyske staten. Wiesler kjenner ikkje til at bakgrunnen for overvakinga er at kulturministeren ynskjer å kunne fengsle dramatikeren for å kunne stele kjærasten hans. Wiesler vert også freista med at han skal bli forfremma dersom oppdraget vert vellukka. For den einslege Stasi-agenten som ser ut til å vere utan privatliv, opnar overvakinga ei verd full av kunst, kjærleik og ein anna måte å leve på, seg. Kapteinen har heile tida vore ein trufast og effektiv offiser, men etter kvart får han ein viss sympati med dei han er sett til å overvake.

Filmen har blitt kritisert for gi eit urealistisk og altfor positivt framstilling av Stasi-overvakarane. Men for meg var dette er ein fengslande film som teiknar eit tilsynelatande truverdig bilete av systemet i Aust-Tyskland - eit gjennom overvaka samfunn der Stasi kunne etterforske kven som helst for kva som helst.

Del på facebook
Mikkel Nørgaard:

Klovn forever

Klovn forever

Frank må være tidenes antihelt. Det er i alle fall ikke mange som kludrer det til for seg selv og andre i så stor grad som han. 

Grunnen begynner virkelig å svikte under beina hans da bestevennen Casper flytter til Los Angeles for å slå seg opp. Det går etterhvert opp for Frank at det eneste rette er å dra etter for å forsøke å få Casper hjem igjen. 

For deg som har fulgt Frank og Casper i TV-serien Klovn, og som har sett den første filmen om radarparet, blir dette et gjensyn akkurat så kjært og kleint som du forventer. I Norge har vi Thomas Giertsen, som i Helt perfekt følger i guttas fotspor, men det må være lov å si at de danske drænger Casper og Frank drar strikken enda litt lenger, at situasjonene blir hakket kleinere og behovet for å ha en pute lett tilgjengelig ditto større. 

Det er en fortvilet Frank som reiser til Los Angeles for å lappe sammen et havarert vennskap. Lenge ser det ut til at Casper har glemt sin gamle venn til fordel for mennesker hvis vennskap åpner flere dører i de riktige kretser. Heldigvis for Frank - og oss - finner de to sammen igjen. Enn så lenge. Det er nemlig duket for den ultimate vennskapsprøven. Hvor langt kan man få seg til å gå, og hvor går grensen for hva som kan tilgis? 

Finn fram puta og kos deg med filmen!

Del på facebook
Zaza Urushadze:

Mandariner

Mandariner

Mandariner er noko so sjeldan som eit estisk drama frå den georgiske Kaukasus-provisen Abkhasia, der muslimske abkhasarane med russisk støtte prøve å rive seg laus frå Georgia. Dei som kan sin etnisk geografi vil kanskje vite at det var ein estisk koloni ned ved Svartehavet.

På grunn av krigsutbrotet i 1992 drog estlendingane heim for å unngå volden, men ikkje Ivo og Margus, to naboar i kvart sitt falleferdig hus. Med ein så sjeldan god mandarininnhausting i sikte, ville ikkje Margus reise frå avlinga si, medan Ivo snikrar trekasser til frukten.

Krigen innhentar like fullt ei to eldre herrane, og Ivo tek hand om to skadde like ved huset etter ei trefning. Han får hjelp av Margus å gravleggje tre andre. Ettersom resten av familien har reist, har Ivo plass til dei skadde i kvart sitt rom i huset sitt.

Problemet er at desse to tilhøyrer kvar si side i konflikten og Ivo får meir å gjere enn berre å skifte bandasjar. Mennene må tilpasse seg Ivos oppriktige og ærefulle vilkår så lenge dei får bu hos han. Eit foto av Ivos barnebarn på veggen, som begge menn synst er så søt, får dei skadde til å tenke på meir enn krig, men så dukkar opp russarane.

Mandariner er ein film om medmenneskelegdom som sigrar, dirigert av Zaza Urushadze, som sjølv er georgisk. Gode kamerabevegelsar, ekte omgjevnadar, passe humor og truverdig spel gjer denne filmen til ein subtil oppleving.

Del på facebook

Opningstider 

Måndag 9-15.30  
Tysdag 14-19  
Onsdag 9-15.30  
Torsdag 14-19   
Fredag 9-15.30  

Kontakt

Tlf.: 71 17 15 72
Epost: biblioteket@aukra.kommune.no

Vi blir inspirert av