Hopp til innhold Hopp til hovedmeny

Hjem

> Felles > Bli inspirert > Filmtips

Armando Iannucci:

The Death of Stalin

Filmcover The Death of Stalin

The Death of Stalin

Dette er ei komedie om menn som har fått for mykje makt. Eller, meir presist, ei satire, og slik sett kanskje ingen latterbombe for mange.

Men nokon vil humre godt.  Ja, og «umoralsk» ofte, sett ut frå kor svart bakteppet er. Hovudpersonen er av dei aller svartaste i verdshistoria. Det er vel berre Mao, indirekte eller direkte, som har sendt fleire av sine eigne landsmenn «ut av tida», enn Stålmannen (Stalin).

Han blir ikkje i sentrum lenge, for filmen handlar mest om maktkampen som oppstår da han plutseleg dør. Ein av «kamphanane» er den berykta etterretningssjefen Berija, berykta for å forgripe seg på jenter. Og vi møter andre kjente personar som Khrusjtsjov – og, ikkje minst, to av Stalins eigne barn.

Det kan vere greitt å kjenne til nokre av desse, og gjerne også vite kor valdsamt paranoiaen herja i Sovjetunionen på Stalin si tid. Det liknar nok ganske mykje på det som skjer øvst på Koreahalvøya i dag.

Filmen er spekka av herlege absurde situasjonar, avslørande over kor «små» menn gjer seg – og er – og kor utrygge dei kjenner seg.

Dette er ein form for komedie som appellerer til dei som t.d. likte «Javel, herr stadsråd», «Veep» og liknande. Ja, Iannucci var også ansvarleg for dei første sesongane av «Veep». Men «The Death of Stalin» er ikkje fullt så heseblesande – og enno betre!

Anbefalt for alle som har sans for det absurde – og ei viss interesse for verdshistoria på 1900-talet.

Del på facebook
Stephen Frears:

Florence

Florence

Historia i filmen «Florence» utspelar seg i New York i 1944, der den rike arvingen Florence Foster Jenkins drøymer om å bli ei stor operasongarinne, trass i at ho manglar både songstemme og gehør. Inne i sitt eige hovud høyrer ho ei vakker stemme, medan for publikum vert songen hennar heilt forferdeleg og latterleg. Florence har som mål å opptre i den store konsertsalen i Carnegie Hall, og for å oppnå dette er ho viljug til å stå for finansieringa sjølv. På vegen mot målet har ho ein god hjelpar i ektemannen og manageren, som gjer det han kan for å verne kona si frå sanninga. Ektemannen hyrar inn ein ung pianist for å akkompagnere henne, og han får seg litt av ei overrasking under den første øvinga.

Filmen bygg på ei sann historie og sjølvsagt går tankane våre til ei liknande skjebne frå våre eigne trakter – Olga Marie Mikalsen frå Langevåg som også fekk synge i Carnegie Hall.

Meryl Streep spelar hovudrolla og som vanleg frå den dama er det meisterleg og truverdig gjort. Hugh Grant er ektemannen i ei litt uvanleg, men godt spela rolle. Pianisten, spela av Simon Helberg, får på ein morosam måte fram den kinkige situasjonen han er sett i, strevande med eit nærmast umogeleg oppdrag.

Dette er nok ein god, herleg og underhaldande film frå regissøren Stephen Frears.  Han har tidlegare laga fortreffelege filmar som «The Queen» og «Philomena».

Del på facebook
Hallvar Witzø:

Tuba Atlantic

Cover Tuba atlantic

Tuba atlantic

Vi må først ile til og seie at dette er ein kortfilm, 25 minutt lang. Og regissør Hallvar Witzø har så langt berre laga to kortfilmar – og det gjer prestasjonane enno sterkare: For den eine, denne filmen, vann Oscar for studentar og vart nominert som beste kortfilm til den «skikkelege» Oscar. Og den andre filmen, «Ja vi elsker», vart tatt ut til å delta i den mest prestisjetunge filmfestivalen i verda, nemleg Cannes.

Witzø skal kome med ein ny kortfilm i år, og har elles fått salt til maten ved å regissere reklamefilmar og enkeltepisodar for fjernsyn (t.d. «Helt perfekt» med Thomas Giertsen). Dessutan har han ei viss tilknyting til fylket gjennom å ha vore assistentlærar eitt år, og seinare gjestelærar, ved Nordmøre folkehøgskule i Surnadal.

Nok personalia; no over til filmen: «Tuba Atlantic» handlar om Oskar (som altså nesten vann Oscar …), ein 70 år innful trønder som får beskjed frå doktoren sin om at han har fått kreft og har seks dagar att å leve. Surpompen har difor kort tid på å rette opp alle «feila fra i går», og den største er at han og broren i Amerika har mista kontakten for lenge sia etter ein uforståeleg krangel. Ikkje veit han korleis han skal få tak i broren og begrave stridsøksa før det er for seint, heilt til …

Dette er, som sagt, ein kortfilm med sikkert eit svært så stakkarsleg budsjett. Witzø har kompensert for dette ved også å bruke amatørar i nokre av rollene, m.a. Edvard Hegstad som spelar surpompen. Dessutan har han og produsent Gudrun Austli brukt eit miljø dei kjenner godt til, trøndelagkysten, og sikkert mobilisert det som er av dugnadskraft og godvilje for å få til eit så vellukka resultat.

Ja, det blir «bonsk», det tenderer mot «buskis-humor» og det verkar litt impulsivt og «tatt på hælen». Og det er denne sjarmerande blandinga som gjer at filmen verkar både eksotisk, frodig og truverdig, og da spesielt utafor gamlelandet.

Del på facebook
Yorgos Lanthimos:

The Lobster

The lobster

Premisset for historia som blir fortalt i denne filmen er ganske absurd: i ei dystopisk framtid er alle menneske nøydde til å finne seg ein partner ein har likheitstrekk med innan 45 dager, elles blir ein forvandla til eit valgfritt dyr for resten av levetida.

Den greske regissøren Yorgos Lanthimo sin film liknar ikkje på noko anna, kanskje bortsett frå dei filmane han tidligare har laga sjølv.

Handlinga i "The Lobster" er lagt til ei nær framtid, der single menneske blir sende til hotelliknande institusjonar der dei har 45 dagar på seg til å forelske seg og finne ein ny partner. Lukkast dei ikkje, blir dei omskapt til eit sjølvvald dyr. David (Colin Farrell) som er nyskild og deprimert, kjem til hotellet med ein hund (det viser seg å vera broren Bob, som altså ikkje klarte å finne ny partner), og vil sjølv bli til ein hummar om han skulle mislukkast i partnarjakta.
Følgande samtale utspelar seg mellom David og hotelldirektøren:
Hotel manager: Now have you thought of what animal you'd like to be if you end up alone?
David: Yes. A lobster.
Hotel manager: Why a lobster?
David: Because lobsters live for over one hundred years, are blue-blooded like aristocrats, and stay fertile all their lives. I also like the sea very much.

Hotelldirektøren (Olivia Colman) synest hummar er eit heilt utmerka valg.
 Menneska i dette universet følgjer alle reglar ukritisk, uansett kor bisarre, undertrykkande og meiningslause dei måtte vere. I skogen utanfor hotellet bur dei single, som har måtta flykta frå byen der politiet er etter alle som ikkje er saman med nokon. Hotellgjestene jaktar på dei single i skogen med gevær lada med bedøvingspiler.
 Har du sansen for mørk og surrealistisk humor, kjem du til å le av dette. Men når den bistre komikken i neste augneblink vert avløyst av nærgåande vald, får det latteren til å setja seg litt fast i halsen. Og det er kanskje meininga.
 Det er eit absurd og underleg univers regissøren viser oss i "The Lobster", men eg synest han har skapt ein fascinerande film med rom for mange tolkingar.

Del på facebook
Tim Miller:

Deadpool

Deadpool

Det var Fantomet, Lynvingen og slike som var superheltane i teikneseriar da eg vaks opp. Sett bort frå Supermann, var det ingen som flaug veggimellom eller hadde uforklarlege superkrefter.

Eg var aldri nokon fan av Supermann.

Fantomet var derimot berre ein mann av ære, som glei litt ut i det hormonelle etter møtet med Sala Palmer. Og Lynvingen, som no er mest kjent som Batman, var ein slags muskuløs Leonardo daVinci, og gjorde sitt til at amerikanarane skulle få interesse for realfaga for å kome over «sputniksjokket».

Men sia den tid har mutantane dominert teikeserieverda, og da mest kjent gjennom Marvel-universet. Det har kome ein serie med filmar om forskjellige X-men (som altså har utvikla eit x-gen som gjer at dei får overnaturlege superkrefter). Ingen har fenga meg noko særleg. Inntil i fjor (2016).

DEADPOOL er ein rå film om ein superhelt som verken har lyst til å være særleg helt eller super. Han er sjuk, men går med på ei meir enn spekulativ behandling for å bli frisk. DEADPOOL overlever den, får superkrefter, men føler han ser altfor ille ut til å gå tilbake til kjæresten. Derfor på med trikoten og ute etter hemn over han som mis(be)handla han.

DEADPOOL er sikkert for dryg kost for dei fleste og blir ei valdsorgie ihopblanda med stand-up og sjølvironi. Humoren er altså svært grovkorna, men slår garantert an for dei som er inne i sjangeren. Det kryr med referansar til andre filmar, meir eller (helst) mindre kjende skuespelarar og teikneseriehelter.

Regissør Tim Miller har levert den beste filmen, etter mi meining, med figurar kjent frå Marvel-universet. Den har aldersgrense 15 år, høgst forståeleg, og har fått ein poengscore på 8,1 på den kjende nettstaden imdb.com. I rollene: Ryan Reynolds, Morena Baccarin, Ed Skrein m.fl.

Del på facebook
Matt Ross:

Captain Fantastic

Captain Fantastic

Captain Fantastic høyrest ut som endå ein superhelt-film, men i staden er det ein ganske annaleis film enn det ein vanlegvis får servert frå amerikansk hald.

Filmen handlar om familiefaren Ben som av idealistiske årsaker har valgt å leve eit alternativt, sjølvberga tilvære i naturen med sine seks born. Her underviser han dei på eiga hand i det han meiner dei burde lære og gir dei fysisk hardtrening for å overleve i villmarka.
Men då mora døyr etter eit lengre opphald på psykiatrisk sjukehus, bestemmer Ben seg for å forlate sitt heimelaga «paradis» og ta barna med til gravferda.  Turen gjennom det moderne samfunnet blir ei reise som kjem til å forandre alle involverte partar.
Konfrontasjonen mellom det trygge livet i skogen og sivilisasjonen viser kor framandgjorte familien har blitt etter åra i isolasjon. Det oppstår ei rekkje episodar med relativt brutale kulturkrasj, dette er skildra både med stor humor og sårheit.
Filmen har mange fine nyansar. Den kan lesast som sarkastisk kritikk av diverse sekter, frå paranoide dommedagsprofetar via strenge kyrkjesamfunn til revolusjonære kommunistar. Men samtidig, ved å legge synsvinkelen til Ben og familien hans, let filmen oss sjå vår moderne sivilisasjon utanfrå slik at også fleire sider av denne livsstilen står fram som lettare absurde.

Dansk-amerikanske Viggo Mortensen har fått ein velfortent Oscar-nominasjon for rolla som familiefaren Ben. På den eine sida er han grenselaust sta i livsstilen han har valgt, noko som grensar til det fanatiske og øydeleggjande. På den andre sida er han ein varm familiefar som elskar barna sine, og som gjer det han gjer i beste meining.

Del på facebook
Grímur Hákonarson :

Stabukker

Stabukker

I ei avsidesliggande bygd på Island bur brørne Gummi og Kiddi. Dei er naboar og begge driv med sau. I familien har det gjennom generasjonar vore tradisjon med sauedrift og brørne er synleg stolte over dei flotte dyra som har blitt ala fram.

Men Gummi og Kiddi  har ikkje vore på talefot på fleire tiår og heilt nødvendig kommunikasjon dei i mellom vert utført av gardshunden som spring frå den eine garden til den andre med ordknappe meldingar på papirlappar.

Men når skrapesjuka rammar bygda og veterinæren bestemmer at det må bli naudslakt, så raknar kvardagen for desse einstøingane og uvenskapen må leggast til side.

Filmen er på eitt vis ei svart komedie om to sære og sta gubbar. Samstundes er det også ei ærleg framsyning av hardt og tradisjonelt arbeid sett opp i mot det moderne, effektive og rasjonelle. Sjølvsagt veit vi at slakting må til når sjukdom råkar saueflokken. Men vi har stor medkjensle med brørne som ser livsverket gå tapt.

Ein minneverdig film om eit menneskeleg drama. Vi nyt vakker og nær filming av dei to hovudrolleinnehavarane og nydelege sveip over det nakne og forlokkande islandske landskapet.

Islendingane kan dette med å fortelje ei god historie, anten det er i ei bok eller ein film som her. Dei siste åra har vi fått mange flotte historier frå naboane våre vest i havet.

 

 

Del på facebook
George Roy Hill:

Stikket

The Sting

«Nostalgi er ikke hvad de var engang» skrev Simone Signoret i sine erindringer. Af og til kommer der dog film, som tager nostalgien på alvor og som oven i købet gør det elegant.

«Stikket» ("The Sting") er en funklende komedie, som fortæller historien om hvordan de kloge narrer de mindre kloge, også i den kriminelle verden. Robert Redford vil hævne mordet på sin makker, Luther Coleman, og det skal gøres ordentligt. Derfor går han i kompagniskab med Paul Newman og de planlægger sammen en aktion, så dels skal udmyge en rig og korrupt bankmand som var ansvarlig for mordet på Luther, dels skal der tjenes penge og dels så skal man også have det morsomt.

Alt planlægges til mindste detalje og det går som det skal men dog ikke uden et par uventede drejninger undervejs.

Historien er placeret i 1930’ernes USA, musikken til dels fra starten af 1900-tallet og filmen bærer præg af at være lavet i starten af 1970-tallet. Alt i alt et meta-nostalgisk mesterværk.

Filmen modtog 7 Oscars, blant andet for bedste film, bedste instruktør og bedste kostumer.

Trekløveret Redford, Newman og Hill lavede også “Butch Cassidy and the Sundance Kid» fire år tidligere.

Del på facebook
Evan Goldberg og Seth Rogen :

The Interview

The Interview

Som kritisk satire over Nord-Korea fungerer ikke The Interview veldig bra, men hvis du skrur ned forventningene og aksepterer at filmen bare er en useriøs og banal komedie om et par tullinger som får i oppdrag å snikmyrde den Nordkoreanske diktatoren , så fungerer det helt greit som underholdning på en lørdagskveld.

Vi blir kjent med talk-show verten Dave Skylark som blir invitert til Nord-Koreas for å intervjue lederen Kim Jong-un. Med på reisen blir produsenten av tv programmet, og Skylark sin venn Aaron Rapoport. Den nord-koreanske lederen er nemlig en stor fan av Skylark og tv-showet hans. Dette viser seg å være en gyllen mulighet for den amerikanske etterretningsorganisasjonen CIA, som rekrutterer de to og gir dem i oppdrag å drepe diktatoren.

Selvsagt går ikke oppdraget så knirkefritt som CIA hadde håpet og det blir ikke bedre når Skylark nærmest blir bestevenn med Kim Jong-un. Humoren er ganske enkel og til tider barnslig, men med enkelte ganske morsomme scener. James Franco overspiller en del i sin fremstilling av den barnslige talk-show verten Skylark, mens Seth Rogen er den mer voksne og fornuftige av de to kompisene.  Kompis-forholdet dem i mellom fungerer greit og legger grunnlaget for en god del av vitsene og situasjonene i filmen. Randall Park er bra som den ustabile lederen av Nord-Korea som har tydelige pappa komplekser.

Alt i alt er dette en helt grei komedie som er verdt å se, så lenge man ikke forventer det helt store i politisk satire.

Del på facebook
Mikkel Nørgaard:

Klovn forever

Klovn forever

Frank må være tidenes antihelt. Det er i alle fall ikke mange som kludrer det til for seg selv og andre i så stor grad som han. 

Grunnen begynner virkelig å svikte under beina hans da bestevennen Casper flytter til Los Angeles for å slå seg opp. Det går etterhvert opp for Frank at det eneste rette er å dra etter for å forsøke å få Casper hjem igjen. 

For deg som har fulgt Frank og Casper i TV-serien Klovn, og som har sett den første filmen om radarparet, blir dette et gjensyn akkurat så kjært og kleint som du forventer. I Norge har vi Thomas Giertsen, som i Helt perfekt følger i guttas fotspor, men det må være lov å si at de danske drænger Casper og Frank drar strikken enda litt lenger, at situasjonene blir hakket kleinere og behovet for å ha en pute lett tilgjengelig ditto større. 

Det er en fortvilet Frank som reiser til Los Angeles for å lappe sammen et havarert vennskap. Lenge ser det ut til at Casper har glemt sin gamle venn til fordel for mennesker hvis vennskap åpner flere dører i de riktige kretser. Heldigvis for Frank - og oss - finner de to sammen igjen. Enn så lenge. Det er nemlig duket for den ultimate vennskapsprøven. Hvor langt kan man få seg til å gå, og hvor går grensen for hva som kan tilgis? 

Finn fram puta og kos deg med filmen!

Del på facebook

Opningstider

Måndag 13.00 - 16.00
Tysdag 13.00 - 19.00
Onsdag 13.00 - 16.00
Torsdag 12.00 - 19.00
Fredag 12.00 - 16.00

Kontakt

Tlf.: 70 24 41 91
Epost: biblioteket@skodje.kommune.no

Besøksadresse

Stadionvegen 25, 6260 Skodje

Vi blir inspirert av